“Haven” en grot Elefante Bianco

< Terug | Reisverhalen > Italie > “Haven” en grot Elefante Bianco

Reisverhalen

“Haven” en grot Elefante Bianco

Het was weer vroeg opstaan, woensdag 24 mei. Halverwege de nacht reden we naar Italië. Onze groep Trimix.net gaat technische duiken maken op de supertanker “Haven” (Genua) en in de grot Elefante Bianco (Oliero).

Woensdag kwamen we aan het eind van de middag aan in Savona. We verbleven in een hotel in het centrum, een paar honderd meter lopen van de haven waar tevens het duikcentrum en de zodiac lagen.

Omdat de duikschool donderdag en vrijdag alleen ons had ingeboekt, hadden we alle tijd en hoefden we niet al te vroeg bij de haven te zijn. Dat is wel lekker, zeker met een diepe duik voor de boeg. Spulletjes op ons gemak klaargemaakt… en dan op van de haven naar de Haven. Volgens zeggen was het zicht was de laatste tijd wat minder, zeker omdat de week ervoor een mistral waaide.

De eerste duik hadden ons buddy trio tot 75m gepland en gedoken, met een, laat ik zeggen, royale bodemtijd. We zijn met z’n drieën langs de shotlijn naar beneden gegaan, via stuurboordzijde langs het dek en de romp naar het reuzachtige roer. Op een meter of 70 diepte begon het roer, het gevaarte liep door de diepte in en verdween uit het zicht. Van daaruit over het dek weer terug naar de opbouw, en via de flapoor (de door de hitte gesmolten metalen loopbrug!), de voorkant en bakboordzijde van de opbouw naar boven.

Het zicht was gelukkig goed, vooral tot een meter of 50 diepte; op grotere diepte nam het af tot 10m. Watertemp was onderin een comfortabele 14 graden, aan het oppervlak warm, bijna 20. Dus prima uit te houden, ook bij de lange decostops. Wow wat maakt dit schip indruk! Het is niet groot, maar GROOOOOOOOOOOOT. Waar je ook kijkt, het is metaal met raampjes, kamers, buizen, kabels. Enorm indrukwekkend. Gewoon een flatgebouw waar je langs beweegt.

Vrijdag vrijwel dezelfde duik gemaakt, in het kader van de zeer goed geslaagde examenduik van mijn buddy Roland. Het doel van donderdag en vrijdag was, om het schip van de buitenkant te bekijken. Zaterdag en zondag zou voor Roland, Raoul, Remco en mij de TDI Advanced Wreck examenduik zijn.

Zaterdag beloofde dus een spannende dag te worden! We zouden het wrak ingaan. Voor het eerst een wrak in, met lijnen en het afleggen van stages etc.. Via de ramen zijn we met twee buddyparen de stuurhut ingegaan. Per paar reelde de voorste duiker de lijn uit (en later weer in). Deze ruimte is groot genoeg om met twee paren naast elkaar naar binnen te gaan. Primaire doel: oriënteren en mogelijke doorgangen en potentiële gevaren onthouden. Na de duik heeft ieder voor zich de ruimte nagetekend, om per buddypaar de volgende duik te plannen.

Zondag legden we de stages een etage dieper af, en gingen we met twee buddyparen met reels achter elkaar de trap op richting de stuurhut. Daar weer via het raam naar binnen, aan de andere kant eruit, en een stukje verder er nogmaals in en uit. Als we lang door zouden gaan dan hadden we netjes een doek geweven ;-) Alles lekker op het gemak en natuurlijk de runtable ruim aanhouden. Het was echt een supergave duik! Hier hadden we maanden voor getraind in koud water met weinig zicht!

Maandag reden we naar Oliero. Eerder dit jaar waren we daar ook geweest, waarbij 1 meter sneeuw wel de duik maar niet de pret drukte (Kijk hier maar eens!). Dit keer beter meer “geluk”! Oliero was groen, niet wit. Dat zag er veelbelovend uit!

Dinsdag reden we vrij vroeg naar de grot. Het zou een flinke partij slepen worden dus dan kun je maar beter teveel dan te weinig tijd hebben. De grot ligt aan de voet van een berg, in de achtertuin achter druivenstruiken… de bewoners staan mondjesmaat toe dat duikers over hun terrein lopen. Vanuit de tuin zie je een gat, behoorlijk diep onder je. Het pad is op sommige plekken meer dan 45 graden helling naar beneden lopen met je uitrusting…

De entree is niets anders dan een (nu) rustig plasje water van 10 bij 20 meter. Stille wateren diepe gronden… Onder de waterspiegel bevindt zich de ingang die als een rietje onder 45 graden in een enorme ruimte uitkomt op 48m. Daar zit meteen het gevaar! De gang komt aan een zijkant deze ruimte binnen. In doorsnee lijkt dit op de kop van een olifant (vandaar ook de naam Elefante Bianco) De afmeting van de ruimte is zelfs met sonar niet te peilen, en moet dus enorm zijn. Helaas zijn mede daardoor mensen omgekomen in deze grot, die de ruimte ingingen en de uitgang niet meer vonden. Je vergist je heel snel, daarom werden duidelijke afspraken gemaakt: STAY OUT.

Het begint te regenen en het pad naar het water dreigt glad te worden als we te laat zouden beginnen met materiaal verslepen. Het zicht in het water is nu nog goed, maar dat kan na vandaag anders zijn. 20km verderop schijnt enorm veel regen te vallen met volgelopen straten; ook hier trekken donkere wolken bij elkaar en verdwijnen de bergtoppen slechts een paar honderd meter boven ons uit het zicht. Dat voorspelt weinig goeds. Als het gaat regenen, dan komt het hemelwater al snel via de grot naar buiten, gepaard met veel stroming, slecht zicht, en melkachtig wit water (vandaar ook de naam Elefante Bianco).

Wow, weer een supergave duik. Behoorlijk goed zicht, wel even frisjes in 8-10 graden water. Omdat het zicht dermate goed is en je altijd een plafond op vaste afstand in je blikveld hebt, dat je voor je het weet op 30 meter (of meer…) zit. Ook in deze grot lijkt het water een lagere soortelijke massa te hebben dan hier in Nederland. Normaal gesproken duik ik zonder lood en kom ik makkelijk onder, nu kom ik belachelijk makkelijk onder. Moet duidelijk meer lucht in de wing doen.

Al na een paar minuten zijn we op diepte bij de rand aangekomen waar de slurf de kop in gaat… voor ons lijkt niets te zijn. Het “beeld” is zwart. Zwarter dan zwart, onheilspellend bijna. Links, rechts, boven en onder zie ik de rand. We blijven een tijdje op deze diepte om te wennen en te genieten, en draaien dan om. We gaan langzaam beginnen aan de stijging, door de 45 graden omhoog wijzende tunnel.

Op een meter of 20 diepte zien we in de verte het eerste natuurlijke licht. Een groene waas, met duidelijke contouren van rotsen en het plafond op de voorgrond. We besluiten door wat nauwere passages tussen rotsformaties te gaan, en realiseren nu duidelijk waarom we in het wrak wel stages hadden afgelegd ;-)

Na de nodige stops komen we met een glimlach boven, wat een fantastische grot. En wat een verraderlijke grot! Dit is niet een grot om diepte op te zoeken, want geloof me, ik hoef die holle ruimte niet in. Het gevaar zit duidelijk in het feit dat de gang ergens in een vertikaal deel van de ruimte uit komt. Gebeurt er iets met je lijn en ben je aangewezen op natuurlijke referenties… Ga je iets te hoog of te laag, dan vind je de uitgang sowieso niet. Ga je te ver naar links of rechts, dan ga je er ook aan voorbij. Brr moet er niet aan denken.

De hele trip was geweldig. Mooie duiken, mazzel met het weer en het zicht. Ik kijk uit naar de volgende… oktober!