Grotduiken Oliero, Italië

< Terug | Reisverhalen > Italie > Grotduiken Oliero, Italië

Reisverhalen

Grotduiken Oliero, Italië

In januari 2006 zouden we het doen… 3 grotduiken maken in Noord-Italië. Een spannende en inspannende belevenis!

Woensdag 25 januari 2006
Na een kort nachtje slapen reed iedereen naar Italië. Wij kwamen rond 15:00 aan, sommigen waren er al, anderen kwamen net iets later. Lekker bijkletsen en de ruwe plannen nogmaals doorspreken onder t genot van een Italiaans waterig biertje. De omgeving zag er super uit, en zo te zien had het eerder een beetje gesneeuwd. Nu was het lekker droog, maar zou het zo blijven?

Donderdag 26 januari 2006: Covol dei Veci
De grot voert onder andere het smelt- en hemelwater van de bovengelegen berg(en) af, en leidt dat in het meertje dat ervoor ligt. Hier is een soort stuwwand omheen gebouwd, dat het water afvoert in/naar de rivier Fiume Brenta.

We konden bij de ingang van het terrein parkeren, en Hans kreeg de sleutel. Hij heeft permissie om daar te duiken, en heeft er inmiddels ruim 20 mooie duiken gemaakt. Overigens ook in de andere grotten in de omgeving.

De groep telde 8 duikers, waarvan 3 met open systeem, 4 met Inspiration CCR en 1 Megalodon CCR. De eerste duik van deze week bracht ons naar de grot Covol dei Veci. De grot zou ten minste 184m diep zijn, en het record was een penetratie van 2.4 km. Daarbij was zelfs een droge ruimte van 200m gevonden en overwonnen. De watertemperatuur blijft gedurende het jaar vrijwel constant: een lekkere 8 tot 10 graden. Helemaal niet verkeerd, het Nederlandse water komt nu niet veel hoger dan 4 à 5 graden.

Vanaf de parkeerplaats waren er twee mogelijkheden om bij de grot te komen: zowel links als rechts van het stuwmeertje. Beide hebben we bekeken, linksom was langer (een paar honderd meter) maar beter hanteerbaar met onze uitrusting omdat we niet over gladde stenen hoefden. Het verplaatsen van de uitrusting was een expeditie op zich… honderden meters over berghelling en af en toe over losse stenen en paden langs een klein afgrondje. Gemiddeld liep iedereen 4x om alles (dubbelset/rebreather, stages, vinnen, lood, eten/drinken) daar te krijgen.

Na wat uitrusten gingen we uiteindelijk duiken. Twee om twee te water, zodat ten minste 2 duikers aan de kant stonden, naast Vera en Ingrid die dit keer niet doken.

Het water was kraak en kraak helder. Badwaterkwaliteit, maar dan zonder sop! Het werd door 600m krijtsteen gefilterd, en was daardoor ook de schone basis voor het drinkwater in de omgeving. Eenmaal je hoofd onder water was het zicht echt enorm!

De grot is vrij breed en hoog. Ideaal voor een eerste duik, de hoofdlijn lag er al. De meeste van ons doken 40-50 minuten met een maximale diepte van rond de 50m. Iedereen had o.a. diverse backuplampen en een extra stage als bail-out bij zich. Veiligheid gaat voor alles.

Op sommige momenten van het jaar spuugt de grot 100m3 water per seconde uit! En dat was te zien, de grot vertoonde vrijwel geen enkel ruw randje van binnen. Zelfs de afgebroken stukken steen waren rond, de bodem bestond mede daardoor uit mooi afgeronde kiezels.

Ja… het was donker binnen! Vooral ook omdat je bij binnenkomst vrijwel direct vertikaal afdaalt en daarna onder 45 graden verder de diepte in gaat. Vanwege het heldere water en een-en-al-rots-om-je-heen moest je nog beter op je instrumenten letten; je zat al snel dieper dan je zou verwachten. Onder water zag het er “allemaal hetzelfde uit”. Allemaal mooi! Maar ook een ideale omstandigheden om je richting kwijt te raken. De mazzel was dat dit deel van de grot vrijwel geen vlakke delen kende, dus het was vrij duidelijk welke kant de uitgang is.

Na de duik besloten we om de volgende dag weer hier te duiken. Zou een hoop sjouwen schelen, en dit zou een mooie plaats zijn voor het leggen van lijnen. Om die reden besloten we om alle stages en wat klein materiaal te laten liggen. Het terrein was toch afgesloten. Met de kans op vorst legden we sommige dingen in het water (geen bevriezing), goed tussen de rotsen vastgemaakt om wegstromen tegen te gaan.

Terug bij onze auto’s begon het een beetje te sneeuwen. Een klein beetje maar.

Vrijdag 27 januari 2006: Covol dei Veci
Zo! Da’s even wakker worden!! We konden het hotel nauwelijks uit, er lag 70cm sneeuw!

De hoteleigenaars hadden al een paar keer naar de gemeente gebeld, en een half uur later stonden ze er: de sneeuwschuivers! Niet veel later konden we beginnen met het uitgraven van de auto’s, en mocht iedereen de sneeuwkettingen omleggen. Lachen gieren brullen, uiteindelijk gelukt en we gingen naar de grot.

Het plan was duidelijk veranderd: we hadden een ander doel, namelijk de uitrusting ophalen. Dat zou een dag kosten. Hans, Paul, en Raoul en ik (beide in pak) gingen alvast via de bergrug naar de grot om de spullen te verzamelen, door 70cm sneeuw. De anderen (Pat, Tom, Roland, Vera en Ingrid) maakten een pad door de sneeuw naar de plek waar een roeiboot zonder roeispanen lag. Remco, ook in pak, zwom de boot tegen de stroming in naar de grot. Daar legden we alle stages en materiaal in de boot, om met z`n drieën de boot terug te zwemmen naar de anderen.

Ondertussen hadden de anderen een parkeerplek gegraven, zodat ik mijn bus kon parkeren om de spullen erin te doen. Teruggekomen bij de andere wagens werden de spullen eruit gehaald en zijn we bijgekomen in een restaurant in de buurt. Poeh wat een dag. Het ophalen van de spullen was bijna een dagtaak op zich…

Zaterdag 28 januari 2006
Terugrijden heeft geen zin met dit weer, en het fileverkeer van ski-fanaten vanuit Oostenrijk, Zwitserland, Italië en Zuid-Duitsland. Vandaag is het een rustdag… kroeg, restaurant, etc.! Echt gezellig dus!

Zondag 29 januari 2006
Lekker vroeg opgestaan en weggereden naar huis. Onderweg veel mist en kou, ook in Italië behoorlijk glad.

Al met al een indrukwekkende en inspannende week die absoluut onvergetelijk was!